Another one bites the brick on the wall

Another one bites the brick on the wall

Ώρες ώρες πιστεύω πως τα μόνα χρήσιμα πράγματα στην ζωή ενός ανθρώπου, είναι τα τσιγάρα MOY και ο καφές. Βέβαια, ο Βλάσης έλεγε πως υπάρχεις μόνο εσύ, δυο φίλοι κι η μουσική που την καρδιά μου ξέρουν. Δεν ξέρω προς τα πού γέρνει η  ζυγαριά, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν ισορροπεί σε καμία περίπτωση.

Το καλοκαίρι ημερολογιακά τέλειωσε και είμαι αρκετά περίεργος να ζήσω τον πρώτο χειμώνα μόνος μου. Αυτό που δεν καταλαβαίνω όμως είναι οι προθέσεις στις λέξεις και το πώς επιρρεάζουν την έννοιά τους. Τί είναι αυτό που κάνει την ανατροφή να διαφέρει από την διατροφή? Τον αναχρονικό με τον διαχρονικό? Οι ίδιες προθέσεις σε διαφορετικές λέξεις και τρέχα γύρευε ερμηνείες…
Τί είναι αυτό που μας ενώνει και τί είναι αυτό που μας κρατάει απλά γαντζωμένους?
Μια μέρα άρπαξα ένα πηρούνι, πίστευα πως έτσι μπορούσα να απογκιστρωθώ και πως σε τελική, προσπαθώντας, το μόνο που έχεις να χάσεις είναι οι αλυσίδες σου. Αλλά αυτό με έφερε πάλι πίσω στην θεωρία των τσιγάρων και του καφέ. Ίσως φταίει και η υποσυνείδητη παλλινδρόμιση στην Juaninna sessions, αλλά όσα αγαπούσα δεν με ανατριχιάζουν πια και συνειδητοποιώ ξαφνικά πως έχει πλάκα να χάνεις και να υποκρίνεσαι, αλλά περισσότερο πλάκα έχει να μιλάς με στίχους. Σε κάνει να μοιάζεις λίγο πιο ευαίσθητος-ψαγμένος-και καλάς intellectual πίθηκας.
Νομίζω πως η φάση μου ξυπνάει συναισθήματα και μνήμες θαμένα καμιά δεκάρα χρόνια. Τότε βέβαια ήμουν πιτσιρικάς, τώρα όμως ξέρω πως ο χρόνος είναι σαν το ενεργό χλώριο. Γαμάει τα πάντα. Δεν έχω πλέον την ίδια υπομονή και την ίδια αντοχή στο αλκοόλ.
Γαμώ τη Λεοφώρο!!! (no hool’s stand)
Σάμπαθ Μπλάντυ Σάμπαθ:
Εχθές το βράδυ σκεφτόμουν να φτιάξω ενα blog και να κράζω όλους τους γνωστούς μου…Μετά ξύπνησα, και όπως συμβαίνει με όλες τις νυχτερινές σκέψεις, το επόμενο πρωί σου φαίνονται τόσο ηλίθιες. Είναι το κλασικό που την επόμενη μέρα έχεις μετανιώσει για ό,τι είπες ή έκανες το προηγούμενο βράδυ, που εάν και τύχαινε να περάσει εκείνη την στιγμή ο σε 8 ώρες μελλοντικός εσύ,  θα σε έσπαγε στο ξύλο και καλά θα σου έκανε. Για αυτόν το λόγο, αλκοόλ μόνο για απόλαυση και ευχαρίστηση…ποτέ ξανά για derty.
Τον τελευταίο καιρό μου γεννιούντε -με άλφα,γιώτα- ηλίθια ερωτήματα περί τελμάτωσης του είναι και του γίνεσθαι, αναρωτιέμαι εάν βρίσκομαι σε ένα χαοτικό συνεχές που δημιουργεί μια αλληλουχία παροραμάτων στο εικονικό κείμενο του στοχασμού μου. Μια μουδιασμένη σκέψη που αλλοτριώνει την υποβαστάζουσα θέληση για κάτι πιο πνευματικό, πλαισιομένο σε μια νωθρή πραγματικότητα. Σβήνω το φως και συλλογιέμαι στο σκοτάδι. Οι σκιές του χθες χορεύουν τελετουργικά σε μια σαμανική γιορτή. Παγανιστικές μυστηριώδεις εικόνες ξεπηδούν από μια άγνωστη εποχή και διακόπτονται απότομα από τον ήχο μιας πολύβοης πόλης. Ξαφνικά νιώθω πως είμαι ακόμη ζωντανός. Ο πόνος και οι ορμές είναι αυτά που σε κάνουν να είσαι άνθρωπος. Η φαντασία εκπέμπεται με μια μικρή χρονοκαθιστέρηση και η έμπνευση δεν κρατάει παρά μόνο μια στιγμή και μετά το απόλυτο κενό. Αστέρια θολά και ο βαρύς ουρανός να γέρνει. Η απόλυτη ησυχία δημιουργεί μια ενοχλητική φασαρία στο μυαλό μου και τότε…βρήκα ένα διαστημόπλοιο στο πατάρι μου.
My friend Nick was manipulated by the aliens…indeed!
My family were aliens, till I found I was only alienated my own.
Aliens are real…
Το επόμενο κεφάλαιο θα είναι το what if…
Συγκεχιμένες εικόνες καταστροφής από το 2031…Μία αστερόεσα μισοκαμένη στην λάσπη, ο terminator να παίζει game boy color, μια γοργόνα που βάφει τα νύχια των ποδιών της και εγώ σε μια γωνιά, έχοντας μαλλί φράντζα και ακούγωντας Taking back Sunday, αναρωτιέμαι…Πως θα ήταν ο κόσμος χωρίς Δούμουρα?
Παίζουμε ένα παιγνίδι γνώσεων και αλκοολισμού σε μια άγνωστη πατρίδα με πρώην δημοκρατία…και καλά. Ξαφνικά ξεπηδά μια αρρωστημένη σκέψη από την κεφάλα μου, δεν τολμώ να την ξεστομίσω σε κανέναν όμως…απλά με γεμίζει ερωτηματικά (???????????????????????????????????????????????????????????????????), για μια γραμμή μόνο, όχι παραπάνω…Πώς θα ήταν η ζωή μου εάν ήμουν και εγώ ψηλός, σαν όλους τους ανθρώπους?
Αν ήμουν ψηλός…
Μάλλον θα είχα καταφέρει να σπουδάσω, θα ήμουν έξυπνος, θα είχα χιούμορ, θα ήμουν συμπαθής, θα έβρισκα δουλειά, θα είχα δικό μου σπίτι, δεν θα είχα ανάγκη τους γονείς μου, θα έγραφα καλή μουσική, θα ζωγράφιζα, θα είχα φίλους, θα έκανα σεκς,  θα διασκέδαζα, θα μπορούσα να απολαύσω ένα σουβλάκι βρε αδερφέ, θα χόρευα σαν τον Αντόνιο Μπαντέρας, θα μπορούσα να γίνω ηθοποιός, θα μπορούσα να ανοίγω φύλλο για τυρόπιτα, θα μπορούσα να καταφέρω τα πάντα…μα το σημαντικότερο, θα μπορούσα να αλλάξω φωτιστικό οροφής χωρίς να χρειαστώ σκάλα…ή ακόμη καλύτερα, θα μπορούσα να κατουρήσω κόντρα στον άνεμο, θα μπορούσα να δαγκώσω φίδι και να το σκοτώσω με τον αντίχειρα…του ποδιού μου. Αν ήμουν ψηλός ίσως η μαμά μου με αγαπούσε περισσότερο, αλλά δεν πειράζει…με αγαπάει η δική σου μαμά!!!
…κανείς δεν είναι τέλειος, εκτός από τον Απόστολο Γκλέτσο.
Πετράλωνα, 2013…είχα φτιάξει έναν καφέ, φραπέ γλυκό με γάλα και 7 τριμένες σταφίδες. Τον κρατούσα στα χέρια και μόλις έσκυψα να ανοίξω τον υπολογιστή, μου έπεσε και χύθηκε όλος στο πάτωμα. Ξέρεις τί έκανα αφού σφουγγάρισα? Έφτιαξα άλλον καφέ, τον ήπια και ήταν το ίδιο καλός. Τόσο απλό!
Όταν είναι βράδυ και λες σ’αγαπάω, εάν το επόμενο πρωί το εννοείς, τελικά το νιώθεις…συμπλήρωμα διατροφής σε προηγούμενη παράγραφο.
Ω Θεέ, πατέρα του γλυκού Ιησού, σε ευχαριστώ για την άπειρη σοφία σου και την ύπαρξη του Δούμουρα στη ζωή μου.
Όταν ήμουν μικρός, ήμουν πολύ άτακτος, έκανα συνέχεια ζημιές στο σπίτι και οι γονείς μου με χτυπούσαν στο κεφάλι…γι΄αυτό έμεινα κοντός. Όμως βλέπω την θετική πλευρά, μπορώ να δέσω τα κορδόνια των παπουτσιών μου όρθιος και να έχω πραγματικό λόγο να παραπονιέμαι στις συναυλίες.
Σήμερα, ξύπνησα νωρίς, ξανακοιμήθηκα κανα τρίωρο και μετά ήθελα απεγνωσμένα να φάω μακαρόνια και ενώ σαν επιθυμία ήταν πολύ έντονη, επαναπαύτηκα στα ακόμη πιο εύκολα τοστ. Ήταν καλά! Είναι που δεν έχω ακούσει καμιά καλή μουσική τελευταία ή δεν έχω δει καμιά καλή ταινία. Έψαχνα και για κανα βιβλίο, αλλά βαριέμαι στη παρούσα φάση, έχω αρχίσει να την βρίσκω με το να μην κάνω τίποτα παρά μόνο να αφήνω μούσι…οπ, να τη και η σάτιρα. Ξυρίστικα, για να εξισορροπίσω την ύπαρξη των τριχών στο κεφάλι μου, η Μάνατζερ μου είπε πως είμαι πιο ωραίος γκόμενος έτσι, αλλά έχω πάψει να πιστεύω τους ανθρώπους όταν μου κάνουν καλά σχόλια, όμως συνεχίζω να παίρνω καραμέλες και τσίχλες από αγνώστους. Γενικά, αυτό που με απασχολεί περισσότερο είναι αν το άρθρο είναι πολύ μεγάλο, και αν θα συνεχίσω να έχω φίλους και μετά την δημοσίευσή του. Κοιτάζω με αβεβαιότητα την απλωμένη πετσέτα στο απέναντι μπαλκόνι, ξεφυσάω μελαγχολικά, ξύνω την φτέρνα μου που με τρώει, τρίβω την τζίμπλα από το μάτι μου και κάπου εδώ τελειώνει αυτό το γράμμα.
Υγειά σας…και συνεχίστε να έχετε κόμπλεξ. Τί διάολο, τόσο απελευθερωμένοι γίναμε όλοι τόσο ξαφνιακά?