Time eraser

Time eraser

Καθόμουν μόνος μου και σκεφτόμουν διάφορα ως συνήθως. Έπλαθα σενάρια φαντασίας για ακόμη μια φορά στο πλατώ του μυαλού μου και τότε συνειδητοποίησα πως ο Tesla και ο Einstein υπήρξαν τρελοί μαλάκες. Ενοποιημένα μαγνητικά πεδία και παπαριές. Πως θα ήταν να μπορούσες να διαγράψεις τον χρόνο;
Βάζω τη ζωή μου σε ένα αυστηρά καθορισμένο χρονοδιάγραμμα με δομές και αλληλουχίες, όσο κι αν προσπαθώ να διαγράψω κομμάτια, τόσο σκατά γίνεται η γραμμή που με ξεπερνάει. Θέτωντας τα πάντα σε υποθέσεις και σε σφαίρες μυθοπλασίας, καταλήγω σε ένα καθ’όλα λογικό συμπέρασμα. Τίποτα δεν μπορείς να αποφύγεις κι ό,τι έζησες θα το κουβαλάς πάντα μαζί σου. Το θεωρώ λίγο άδικο, αν σκεφτείς πως τις περισσότερες φορές δεν είχες πολλές επιλογές ή απλά δεν είχες την καθαρότητα στο μυαλό σου για να μπορέσεις να διακρίνεις το σωστό από το λάθος.
Τί είναι αυτό που μας κάνει παθητικούς δέκτες και νοχελικούς στο να επιλέγουμε; Νομίζω, φταίει το γεγονός ότι γαλουχηθήκαμε στο να υπακούμε και όχι στο να αμφισβητούμε. Πάντα ήταν έτσι, χωρίς να θρέφουμε ψευδαισθήσεις για προσωπικές ελευθερίες ως κεκτημένες. Μεγαλώσαμε σε ένα κοινωνικό πλαίσιο υπακωής και καθοδήγησης, με τις περισσότερες φορές, λάθος ερεθίσματα και δεδομένα.
Η εφηβική επανάσταση δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ορμονική διαταραχή και όχι τόσο ένας επαναπροσδιορισμός ταυτότητας, ούτε αναζήτηση μιας νέας. Κι όλα αυτά πάντα σε μια εκλογικευμένη συνάρτηση ωρίμανσης.
Σκατά, είμαστε απλά αριθμοί. Μια γενικότητα που όσο κι αν προσπαθείς να την προσωποποιήσεις καταλήγεις πάλι στο σημείο μηδέν. Χαράσεις μια πορεία και γυρνάς πάλι στο ίδιο σημείο, μια ελλειπτική τροχιά όπως ακριβώς και η κίνηση της Γης. Τελικά, μας καθορίζουν φυσικοί νόμοι; Αν ναι, είμαστε τόσο εξαρτημένοι από την βαρύτητα γι’αυτό πάντα μένουμε χαμηλά;
Ένα σιχαμένο μούδιασμα στα άκρα και μια ασθενής καρδιά που δεν μπορεί να δώσει παλμό σε ένα κατακρεουργημένο ψυχικό δοχείο. Αβεβαιότητα σε όλο το χρονοδιάγραμμα. Μια κουκίδα που κινείται μπροστά, αλλά δεν παρεκλίνει ποτέ.
Νομίζω χάνω τον έλεγχο και αυτό με αρρωσταίνει…
Πολλά πράγματα δεν είναι αλήθεια, και πολλές αλήθειες είναι υπό αμφισβήτιση. Μαζεύεις σαν ψίχουλα τα κομμάτια και νομίζεις ότι χορταίνεις, και ενώ ποτέ δεν είναι αργά, εσύ με κάποιον γαμημένο τρόπο έχεις αργήσει. Τίποτα πλέον δεν μπορείς να πεις με σιγουριά και η φαντασιά σου μετριάζεται από πρέπει. Τσαλακώνεις κάθε όνειρο, παρότι νιώθεις ακόμη ζωντανός. Όταν το όνειρο αποτύχει, διαλέγεις επάγγελμα και ο αέρας σταματάει να σε πηγαίνει.
Θα μπορούσε να ήταν Πέμπτη βράδυ και η ζωή σου να άλλαζε, αλλά ξεδιάντροπα μένει στη γραμμή. Η αλλαγή γίνεται μόνο μετά απο καταστροφή και η επανάσταση είναι χιλιάδες χρόνια μακρυά. Χωρίς ψευδαισθήσεις, ΌΛΑ τα επιλέγεις, ακόμη κι όταν επιτρέπεις να σε επιλέξουν αυτά.
Ο κύκλος της τρολιάς έκλεισε, εξάλλου πάντα βαριόσουν έυκολα. Ίσως φταίει που πάντα στους άλλους έβρισκες κάτι λιγότερο από αυτό που αναζητούσες. Τέσσερα ακόρντα είναι αρκετά για να αλλάξουν τον κόσμο ή τουλάχιστον αρκετά ικανά για να τον βγάλουν από το παλούκι.
Ψυχολογική σάτυρα, μια μορφή δημιουργίας και αποφυγής της τελμάτωσης της σκέψης. Κι όμως…we start again!